H Ιωάννα Καπερνέκα  γεννήθηκε το 1990. Σπούδασε Δημόσιες Σχέσεις και Επικοινωνία. Κατάγεται από την Κάτω Μέλπεια Μεσσηνίας.

(Συνέντευξη για τη σελίδα "Στην ομορφιά που χάνεται", επιμέλεια: Γιάννης Λάσκαρης)

•        Ποια ανάγκη σας ώθησε να εκφραστείτε μέσα από την ποίηση ποια υπήρξε η πρωτογενής πηγή έμπνευσης σας.

Ανέκαθεν αποτύπωνα τις σκέψεις στο χαρτί. Μα αφορμή για να γίνω περισσότερο διαισθητική και να αφεθώ στο κάθε ερέθισμα ώστε να μου ξυπνήσει εμπνεύσεις και εικόνες οραματικές, ποίησης, στάθηκε μια δοκιμασία με την υγεία μου. Μέσα από αυτό βγήκα πιο δυνατή και άρχισα να πλημμυρίζω λέξεις, εικόνες, νοήματα, να αναζητώ φιλοσοφικά μονοπάτια. Ώστε να επιλέξω χωρίς ενδοιασμούς πια, το δικό μου μονοπάτι. Το ανηφορικό. Ανηφορικό γιατί κάποιος που αυτοαποκαλείται ποιητής, είναι έτσι και αλλιώς απόκοσμος, το αισθάνεται από την αρχή της ζωής του. Έχει ανησυχίες, και καλείται να οδηγηθεί στην μοναχική παρατήρηση, που όλοι οι άλλοι πιθανόν να αγνοούν. Τα μάτια του κατά την ταπεινή μου γνώμη θα πρέπει να βλέπουν για όλους. Όπως έχω γράψει να διορθώσουμε όλοι μαζί, ο καθένας με το λιθαράκι του, την συμπαντική ασάφεια. Είναι εφικτό μέσω της τέχνης θέλω να πιστεύω.

·       Θα θέλατε να τονίσετε κάποια ιδιαίτερα μηνύματα μέσα από τα έργα σας;

Τα γραπτά μου δεν έχουν συγκεκριμένη θεματολογία. Αυτό που ίσως τα χαρακτηρίζει συνολικά είναι η ανθρώπινη γήινη προσπάθεια να αγγίξουμε σαν υπάρξεις το ξέφωτο. Με πολλούς τρόπους. Το αφήνω και στην κρίση του κάθε αναγνώστη και αυτό έχει ενδιαφέρον, ο καθένας μεταφράζει διαφορετικά μέσα του ένα κείμενο. Βγαίνει κάτι υπερήφανο ακόμα και στο πιο συναισθηματικό μου και στο πιο ευάλωτο γραπτό. Ίσως επειδή θέλω τον άνθρωπο ψηλά, τον θέλω δυνατό εσωτερικά. Κι αν μπορώ να του υπενθυμίσω κάτι που ήδη προϋπάρχει μέσα του, είναι η ανταμοιβή μου.

·       Θα μας αναφέρετε αγαπημένους σας ποιητών, και τους λόγους που σας έκαναν να τους αγαπήσετε;

Αγαπώ πάρα πολλούς ποιητές για πολλούς διαφορετικούς λόγους τον καθένα. Αλλά θέλω να τονίσω ότι η πιο συγκλονιστική μου στιγμή όσο αφορά ποιητές ήταν όταν έπεσε στα χέρια μου το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη '' Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος'' . Ένας ύμνος για το χρέος το ανθρώπινο επάνω στη γαία, να γεννάμε καθημερινή ειρήνη με κάθε τρόπο, με τις όποιες αντιξοότητες. Αλήθεια τι πιο σημαντικό; Αν επαναπαύεσαι κλεισμένος στο καβούκι σου, δεν μπορείς να λέγεσαι άνθρωπος. Ο ποιητής αυτός, με έχει παρασύρει από μικρή σε κάτι ουτοπικό. Δεν την θέλω την πραγματικότητα, όταν αφήνομαι στα ποιήματα του. Συνεπώς είναι ο αγαπημένος μου.

·       Ετοιμάζετε την έκδοση ποιητικής συλλογής;

Μες στο 2016 θα κυκλοφορήσει η πρώτη μου ποιητική συλλογή.

Δείγματα γραφής της ποιήτριας:
------Ύδωρ-----

Κάτι αμήχανες στιγμές, όλα είναι ημιτελή. Με καθηλωτική όμως ισορροπία. 
Ανοίγεις το παράθυρο και είναι έτοιμο να ξεχαρβαλωθεί, 
μα έξω ανθίζει ένα τριαντάφυλλο με αγκάθια μετρημένα. Με φύλλα ακόμα πιο μετρημένα. 
Ακούς το αγαπημένο σου τραγούδι και σου μυρίζει θλίψη στο δωμάτιο, αλλά την μπερδεύεις με την υγρασία
και χαμογελάς. 
Αγγίζεις το τετράδιο να γράψεις ή να διαβάσεις; Με χέρια σουρωτήρια. Λες και σου τα πληγώσαν με μπαλωθιές, 
άνθρωποι αιφνιδίως χαρούμενοι για αρχή, εξάφνως πανέτοιμοι εν τέλει για καταστροφή. 
Περπατάς τα μεσάνυχτα να πιεις νερό και σκοντάφτεις σε πατημένους έρωτες. Μα σου μαρτυρά καινούριο ερωτικό σονέτο ο γρύλος. 
Και σκέφτεσαι δυνατά. Ας είναι. Ωρες νεκρές να συναντάς ό,τι πιο ζωντανό. 
Αν ελαφρώς εγκλωβισμένος ξεμυτίσεις και διασχίσεις τη φυλακή σου για μία ημέρα και σου θυμίσει το σπίτι σου, φρόντισε να διακοσμήσεις τους τοίχους  με παρουσίες ισχυρές. Που να μειώνουν το αίσθημα απουσίας, των όσων. 
Και αν σταθείς τυχερός τα τοπία με τα κρίνα, θα τα περπατήσεις ξυπόλυτος. Και θα φυσά δυνατά άνεμος απελευθερωτικός. 
Και θα βάλεις μια καρφίτσα στο σύμπαν μας, να του ισιώσεις την ασάφεια. Και εκείνο θα γελάσει και θα στο εκφράσει σουρεαλιστικά. 
Αλλά εσύ θα ακούς τη φωνή σου να αντηχεί δυνατότερα. Και να εξοφλεί έτσι, τυχόν ασυμφωνίες υδάτινων καιρών. 


----Συμπληγάδες---- 

Γέμισε μονούς αριθμούς ή μόνη ζωή μου. 
Λες και το ζυγό δεν το συνάντησα ποτέ. 
Ερχόταν θαρρείς να επιθεωρήσει λίγο τη ρότα, σαν τον ήλιο πριν δυναμώσει.
Και αίφνης εξαφανιζόταν. 

Τη μέρα οι μονοί αριθμοί καλπάζουν στη φαντασία μου. 
Τη νύχτα οι μόνοι. Ξεδιπλώνονται στις στρώσεις του σεντονιού.
Το κρεβάτι είναι το πιο πολυταξιδεμένο πλοίο, κόντρα στ' ανοιχτά. 
Τα ναύλα της ψυχής, κομπόδεμα για όσους καρτερούν να ξεπλυθούν στην αλμύρα του κορμιού.

Μα ξαγρυπνούν σιμά μου, όσοι περνούν τις Συμπληγάδες με ρίσκο. 
Γιατί στο ταξίδι με το πέρασμα από αυτές τις πέτρες, 
το άθροισμα θα είναι πάντα ζυγό. 
Και τα υπόλοιπα εγχειρήματα περιττά.